


Poprzednia noc była mało regenerująca, ta zapowiadała się podobnie. I weź tu zdecyduj czy startować pierwszego dnia dobrej pogody czy jeszcze się poruszać po okolicy przed zasadniczym wyjściem?

Wildes Mannle wybieramy na cel by przeczekać jakoś aktywnie ten dzionek. Tak akurat by się poruszać ale nie sponiewierać przed ew. jutrzejszym wyjściem na Wildspitze. Bo jutro od południa ma być bluebird 🙂

Po sześciu miesiącach ponownie jestem w Vent 😀 Tym razem jeszcze bez desek, bo plan Tomka i Bartka jest taki by załoić Wildspitze z buta 🙂 Venter Tal wita na jesiennymi kolorami i zaciągniętym niebem.

Ostatnia w tym roku okazja by podreptać w jesiennych okolicznościach przyrody. Odcinek Skalny Stół – Okraj oczywiście zatłoczony ale poza nim przyjemnie pustawo 🙂

Korzystając z tego, że kampingu nie trzeba opuszczać z samego rana ruszamy rowerami w kierunku Arco di Bacu Padente. W planach tylko dojście do zatoczki.

Cala Goloritzé – googlarka wyrzuci Ci na przykład: “najpiękniejsza plaża świata 2025” albo “królowa sardyńskich plaż”. Można zacząć się bać … tłumów – prawda?

3o°C w cieniu długo mnie nie prowokuje do zdjęcia roweru z bagażnika 🙂 Jednak koło ciut po południu znajduję w sobie tę “moc” 😛 Plan jest prosty: kawałek wybrzeżem, kawałek pobliskimi pagórkami i powrót znów wybrzeżem.

Wyjazd z założenia na zupełnym luzie. Od zatoczki do zatoczki, czasem z fajką, maską i płetwami, czasem tylko z czymś do czytania. Czasem też na rowerze, ale też bez jakiejś napinki na łojenie kilometrów. Chill …. 🙂 Prawie się udało 🙂

Jeżeli wspin w kamieniołomie może być fajny to ten w Miłku jest zdecydowanie fajny 🙂 Długie drogi, dobrze obite, fajna wystawa na jesień. Szkoda, że to ostatni raz w tym sezonie. Tym bardziej cieszy, że się wpasowaliśmy się między opadami 🙂