Tura na Hauser Spitze miała być pomysłem na zawalczenie z jakimś przeciętnym przewyższeniem i ew. nie za dużym podejściem z buta na starcie gdzieś na północnych wystawach. Okolica znajoma z tury na Am Flach (2248 m) sprzed kilku sezonów.
Jednak jeszcze się daje wystartować wystartować z foki od samego parkingu. Wyjątkowe dziś jest też to, że cel tury widać od samego jej początku – to naprawdę nieczęsta sytuacja w Alpach 😉
Tym razem na celowniku jest Zillertal. Ostatni raz porządnie padało w tym rejonie ponad miesiąc temu. Jak się do tego doda lekkie ocieplenie to człowiek zaczyna się zastanawiać na jakie warunki trafi? A te na miejscu okazały się dość … wymagające : )
Fajnie się pojawić po kilku latach w miejscu w którym się już kiedyś było i które się mile wspomina. W Navis byliśmy z Myszką na pierwszym wyjeździe po zakupie Traficzki. I mimo że było zimno i spartańsko to przynajmniej ja mam fajne wspomnienia.
Chyba nikt nie lubi wracać do domu nad ranem, w każdym razie my nie lubimy i na krótką turę “na zakończenie” wybieramy sobie Rührkübel. Meteo sugeruje na dziś przejaśnienia, więc humory mamy w niezłej formie.
Sypie dalej więc się nie wygłupiamy. Celujemy nisko bo w Hagener Hütte. Jednak w warunkach jak powyżej odpuszczamy jakieś 4oom w linii prostej od schroniska. Dla tych widoków po prostu nie warto się tam pchać … Za to zjazd był całkiem – całkiem : )
Ten Ankogel to deczko na wyrost. Tura od strony Böckstein to jakieś 2ooom przewyższenia, więc na pewno nie jest to coś na pierwszy dzień wyjazdu. Ani tym bardziej na pierwszy dzień z opadem, który lokalnie robi lawinową 3-kę.
Zaciągnięte poranne niebo nie zapowiadało, że ten dzień będziemy wspominać tak pozytywnie. Robione dzień oo dniu podejście do Schweinfurter Hütte zaskakująco – przynajmniej dla mnie – nie ciągnie się.
Horlachtal otwiera się bardzo powoli – z Niederthai trzeba dreptać dobrą godzinę by cokolwiek zaczęło się wyłaniać z lasu. Natomiast jak już zaczyna być coś widać to …. jest na co patrzeć : )
