Od dawna marzyłem o tym by spenetrować z wiosłem wschodnią cześć Triglavskiego Parku Narodowego. W tym roku – dzięki ekipie otwartej na eksplorację w końcu się to udało. “Łupem” padły dwie nowe rzeki: Sava Bohinjka i Radovna.
Dla mnie to kolejna wizyta w tej kuźni kajakowych skoczków 😉 Od poprzedniej minęły już prawie cztery lata. Tym razem mam ze sobą tylko mocną bezlusterkową “małpkę” i zdecydowanie mniejszą napinkę na zdjęcia.
Pierwsza bieląca się rzeka ostatniego tripu. Od startu w Schönau do jazu przy którym kończymy w Berchtesgaden to niecałe pięć kilometrów. To zdecydowanie za mało dla osobników wygłodniałych górskich rzek, więc dla mnie i Michała oznacza to dwa pływania.
Dwa upalne dzionki w nowych dla nas paGórkach. Fajnych i relatywnie zaskakująco pustych – tak porównując do Karkonoszy na przykład. Nieco szkoda tylko że widoki bywają dość ograniczone – na pętelce ze Szczawnicy Tatry widać było tylko dwa razy 🙁
W końcu i Słupia : ) Na opis nie będę się silić – w kilku słowach o tym czego nie przeczytasz na na stronach wypożyczalni kajaków ; ) Jeżeli masz za sobą Gwdę, Wieprzę, Łupawę czy inna pomorską rzekę to na dolnym biegu Słupi nie odkryjesz wiele nowego.
Entweder man gibt auf oder man wird stärker. / Albo się poddajesz, albo stajesz się silniejszy.
Maria Kittl
Przed weekendem liczyłem, że pegel podskoczy, ale nic z tego – do południa nadal spadał : ( Ale mimo to jeszcze się dało 😛 Niemniej 95cm to nie jest to co tygryski lubią najbardziej : | Innych zdjęć niet, bo skupiłem się na dalszym sprawdzaniu co potrafi Drop Zone …
Kolejna łajba w naszej flocie: przedstawiam “Drop Zone” produkcji hōu canoes. Traf chciał, że ta też jest czerwona, ale za pieniądze za jakie udało się ją kupić grymasić nie będę ; ) Trochę przemyśleń na jej temat już mam, kilka pomysłów na usprawnienia też.
Za sprawą długiej zimy i zamkniętej granicy z Czechami rozgrzewkowe wypady na białą wodę deczko się przesunęły i w czasie i w przestrzeni. O ile zwykle od kilku lat była to Doubrava lub/i Kamenice to tym razem padło na Dunajec.
Kolejny dzionek. Ekipa kurczy się do dwóch osób czyli mnie i Michała. Dziś celujemy w Przełęcz Kondracką. W sumie celujemy jest dobrym określeniem, bo przy widoczności na jaką trafiamy, można tylko celować. Na podejściu czuć kolejny dzień “plusów”.