Outdoor po 3-ciej dawce. [AT] Kraspesspitz 📷

Zaciągnięte poranne niebo nie zapowiadało, że ten dzień będziemy wspominać tak pozytywnie. Robione dzień oo dniu podejście do Schweinfurter Hütte zaskakująco – przynajmniej dla mnie – nie ciągnie się.

Problem jest inny: pizga nieźle a widoczność jest odwrotnie proporcjonalna do siły wiatru.

Krótki popas w przedsionku schroniska i ciśniemy dalej. Widoki “powalają”. Warunki śnieżne też. Podchodząc cały czas zastanawiamy się jak to zjedziemy. Słowem lekka deprecha.

Dużo wyżej, trochę lepiej. Dzionek delikatnie zaczyna rokować.

Kraspesspitz nie jest szczytem turowym, narty trzeba zostawić gdzieś niżej. I przede wszystkim wykombinować jak tam wejść, żeby za wcześnie nie zjechać.

Ostatnie metry – latem banał, zimą w butach turowych niekoniecznie spacer.

Widać coraz więcej ale wieje też niemiłosiernie. Na szczycie spędzamy może 3 minuty.

Światełko klimatycznie dramatyczne.

Tutaj nie wieje, słońce przestaje się chować za chmurami. Robi się bajkowo i wykorzystujemy to z Michałem – każdy z nas na swój sposób ; )

I jeszcze dwa pożegnalne “szoty” zjazdowe : )